W skrócie
- Iglak zrzucający igły na zimę — podobnie jak modrzew, ale z rodziny cyprysowatych.
- Bardzo szybki wzrost, nawet do metra rocznie w młodości.
- Toleruje wilgotne, a nawet okresowo zalewane stanowiska — rzadkość wśród iglaków.
- Znana jako 'żywa skamielina' — uznawana za wymarłą do lat 40. XX wieku.
- Duże drzewo — wymaga przestronnego stanowiska, najlepiej w pobliżu wody.
Dane botaniczne
- Rodzina
- Cyprysowate (Cupressaceae)
- Wysokość
- 25–40 m
- Szerokość
- 6–10 m
- Pokrój
- Stożkowaty
- Tempo wzrostu
- Szybkie
- Stanowisko
- Słońce, Półcień
- Gleba
- Gliniasta, Próchniczna, Torfowa
- Odczyn
- pH 5–7.5
- Wilgotność
- Wilgotna, Mokra
- Kwitnienie
- Luty–Marzec
- Mrozoodporność
- USDA 5a–8a
- Rozmnażanie
- Z nasion, Z sadzonek
Charakterystyka
Tworzy smukłą, stożkowatą do kolumnowej koronę z lekko żeberkowanym, czerwonawo-brązowym pniem, u starszych drzew charakterystycznie rozszerzonym u nasady. Płaskie, miękkie igły ułożone są naprzeciwlegle na cienkich pędach i jesienią przebarwiają się na pomarańczowo-brązowo przed opadnięciem razem z całymi gałązkami.
Uprawa i pielęgnacja
Podlewanie
W przeciwieństwie do większości iglaków dobrze toleruje okresowo podmokłą, a nawet płytko zalaną glebę. Nie znosi za to długotrwałej suszy.
Nawożenie
Umiarkowane dawki — przy żyznej, wilgotnej glebie roślina i tak rośnie bardzo szybko.
Sadzenie
Żyzna, wilgotna gleba, najlepiej w pobliżu wody lub na stanowisku o podwyższonej wilgotności — toleruje nawet okresowe zalewanie.
Kalendarz cięcia
Grupa cięcia: Iglaki — cięcie minimalne
Co i jak ciąć
Usuwaj tylko pędy martwe i uszkodzone. Ewentualne formowanie rób lekko, późną wiosną lub latem, wyłącznie w obrębie zielonych, ulistnionych pędów — nie sięgaj nożycami głębiej.
Zima, w okresie bezlistnym.
Czego nie robić
Nie tnij w stare, bezlistne (brązowe) drewno — nie wypuści już nowych pędów i zostanie goła luka.
Rośliny towarzyszące
Dobre sąsiedztwo
Oba gatunki dobrze znoszą wilgotne, a nawet okresowo podmokłe stanowisko — świetne połączenie przy oczku wodnym lub na wilgotnej skarpie.
W sąsiedztwie stawu metasekwoja toleruje wysoki poziom wód gruntowych podobnie jak rosnące w wodzie grzybienie.
Złe sąsiedztwo
Lawenda wymaga suchej, przepuszczalnej gleby — wilgotne, cięższe stanowisko preferowane przez metasekwoję szybko doprowadziłoby do gnicia jej korzeni.
Poziom dowodu wskazuje, czy zależność jest poparta badaniami, obserwacją czy tradycją ogrodniczą.
Toksyczność
| Dla kogo | Poziom | Uwagi |
|---|---|---|
| Ludzie | Brak | — |
| Psy | Brak | — |
Historia i pochodzenie
Gatunek znany paleobotanikom z odcisków kopalnych sprzed milionów lat i uznawany za dawno wymarły. W 1944 roku niewielką, żyjącą populację odnaleziono w odległej dolinie w chińskiej prowincji Hubei, a formalnie opisano ją w 1948 roku. Nasiona rozesłane wtedy przez Arnold Arboretum do ogrodów botanicznych na całym świecie zapoczątkowały uprawę gatunku poza Chinami — to jedno z najgłośniejszych odkryć botanicznych XX wieku.
Zastosowanie
Duże parki, aleje i tereny nad wodą, gdzie dobrze wykorzystuje tolerancję na wilgotną glebę. Do mniejszych ogrodów mało odpowiednia ze względu na docelowe rozmiary, chyba że wybierze się wolniej rosnącą odmianę.
Ciekawostki
- Metasekwoja jest jedną z najsłynniejszych 'żywych skamielin' świata roślin — opisano ją najpierw z kopalnych odcisków, zanim odkryto żyjące drzewa.
- W naturze rośnie dziś tylko w jednym, niewielkim regionie Chin i jest tam gatunkiem zagrożonym, choć w uprawie na całym świecie jest pospolita.
- Jest blisko spokrewniona z amerykańskimi sekwojami i cyprysem błotnym, z którym dzieli tolerancję na podmokłe siedliska.
Najczęstsze pytania
Dlaczego metasekwoja gubi igły na zimę, skoro to iglak?
To naturalna cecha gatunku — metasekwoja, podobnie jak modrzew, jest iglakiem zrzucającym na zimę całe ulistnienie. Wiosną wypuszcza nowe, jasnozielone igły.
Co oznacza określenie metasekwoi jako 'żywej skamieliny'?
Gatunek był znany nauce wyłącznie z kopalnych odcisków sprzed milionów lat i uznawano go za wymarły, dopóki w 1944 roku nie odnaleziono żyjącej populacji w Chinach. To jedno z najbardziej spektakularnych odkryć w historii botaniki.
Czy metasekwoja nadaje się do przeciętnego ogrodu?
Rośnie bardzo szybko i docelowo osiąga kilkadziesiąt metrów wysokości, więc lepiej sprawdza się w dużych parkach i nad zbiornikami wodnymi niż w małych ogrodach przydomowych.
Źródła
- Plants of the World Online (POWO) — Metasequoia glyptostroboidesBaza danych (GBIF, POWO…)
- Missouri Botanical Garden — Metasequoia glyptostroboidesInstytucja / ogród botaniczny
Moja notatka
Prywatna notatka do tej rośliny — zapisywana w Twojej przeglądarce.
