Winorośl właściwa

Biały, mączysty nalot na liściach, pędach i pąkach. Liście żółkną, deformują się i przedwcześnie opadają. Nalot rozwija się na obu stronach blaszki, często dobrze widoczny od góry, i daje się łatwo zetrzeć palcem — to powierzchniowa grzybnia ektopasożyta, czerpiąca składniki z komórek skórki za pomocą ssawek (haustoriów). Początkowo widoczne są pojedyncze, okrągłe, białe plamki, które z czasem zlewają się i pokrywają całą powierzchnię liści oraz młode przyrosty. Najbardziej podatne są liście młode i tegoroczne pędy; silne porażenie powoduje ich marszczenie, sztywnienie i zahamowanie wzrostu, a na pąkach — deformację lub zamieranie kwiatów. Na owocach niektórych gatunków (agrest, jabłoń, dyniowate) nalot pozostawia ordzawienia lub skorzawiałą powłokę. Pod koniec sezonu w obrębie nalotu pojawiają się drobne, ciemne owocniki (chasmotecja, dawniej nazywane klejstotecjami) — zimujące struktury patogena. Choroba dotyka wielu roślin, m.in. róż, dębu, ligustru, bzu, dyniowatych, zbóż, winorośli, jabłoni, agrestu, floksów i jeżówek, przy czym każdego z tych żywicieli poraża wyspecjalizowany gatunek grzyba.

Żółte lub kanciaste (ograniczone nerwami) plamy na wierzchu liści, którym od spodu odpowiada szarofioletowy lub brązowy nalot zarodników. Różni się od mączniaka prawdziwego, którego biały nalot jest na wierzchu liści. Rozwija się w wilgoci i chłodne noce; groźny dla ogórków, cebuli i winorośli. Plamy są początkowo jasnozielone lub żółknące, a ich kanciasty, mozaikowy kształt bierze się stąd, że rozwój patogenu zatrzymują większe nerwy liścia. Delikatny, kożuchowaty nalot od spodu (stąd nazwa „mączniak”) to zarodnikowanie lęgniowca — najlepiej widoczny rano lub po okresie wysokiej wilgotności powietrza. Z czasem plamy brązowieją, zasychają i zlewają się, liść zamiera przedwcześnie, co osłabia całą roślinę i obniża plon. Choroba jest silnie wyspecjalizowana wobec żywiciela: ogórki i dynie poraża Pseudoperonospora cubensis, cebulę Peronospora destructor, winorośl Plasmopara viticola, a sałatę Bremia lactucae — dlatego porażenie jednego gatunku zwykle nie przenosi się na niespokrewnione uprawy.

Szarobrązowy, puszysty nalot grzybni na kwiatach, owocach, liściach i pędach, poprzedzony wodnistymi, gnijącymi plamami. Poraża osłabione i uszkodzone tkanki, szybko rozwija się w wilgoci i chłodzie oraz przy słabej cyrkulacji powietrza. Częsta na truskawkach, begoniach, piwoniach i różach. Nalot jest charakterystycznie „myszaty” — puszysty, popielatoszary, a przy potrąceniu porażonej tkanki wzbija się widoczna chmurka zarodników (konidiów), co stanowi cechę rozpoznawczą tej choroby. Infekcja rozpoczyna się zwykle od tkanek najsłabszych: przekwitających płatków, zranień, śladów po gradzie lub żerowaniu szkodników, a także od resztek pyłku osiadłego na płatkach. Na kwiatach pojawiają się drobne, brązowe, wodniste plamki, które szybko obejmują cały kwiat („zgorzel kwiatów”); z porażonego kwiatu grzyb często przerasta w głąb pędu, powodując jego przewężenie i zamieranie. Na owocach miękkich (truskawka, malina, winogrona, pomidor) rozwija się wodnista, brunatniejąca zgnilizna pokryta grubą warstwą szarego, puszystego kożucha — jagoda mięknie i „rozpływa się”. Na siewkach i sadzonkach Botrytis wywołuje zgorzel podstawy pędu i gwałtowne przewracanie się roślin. W starszej, obumierającej grzybni oraz na resztkach roślinnych tworzą się twarde, czarne, nieregularne grudki — sklerocja (przetrwalniki), którymi patogen zimuje w glebie i w resztkach roślinnych. Choroba ujawnia się także po zbiorze, jako szybko postępująca zgnilizna przechowalnicza owoców i warzyw.

Tarcznik miękki, którego samice tworzą brązowe, półkoliste, silnie wypukłe „miseczki” (3–6 mm) siedzące nieruchomo na pędach, gałązkach i nasadach liści. Wysysają sok, osłabiając rośliny, i wydzielają obfitą spadź, na której rozwija się czarny grzyb sadzakowy szpecący liście i owoce. Żeruje na drzewach owocowych (śliwa, brzoskwinia), winorośli, krzewach ozdobnych oraz roślinach doniczkowych. Należy do miseczników (tarczniki miękkie, Coccidae), a nie do właściwych tarczników — jego brązowa osłona to zesklerotyzowane ciało samicy, którego nie można od niej oddzielić. W polskim klimacie rozwija zwykle jedno pokolenie w roku. Zimuje jako młodociana larwa (drugie stadium) przyczepiona do pędów i gałązek, w spękaniach kory oraz przy pąkach. Wiosną larwy podejmują żerowanie, a samice szybko rosną, przekształcając się w charakterystyczne, twardniejące „miseczki”. Pod osłoną dojrzała samica składa liczne jaja — często od kilkuset do ponad tysiąca. Wylęgające się z nich larwy wędrujące (tzw. crawlers), zwykle na przełomie czerwca i lipca, rozpełzają się na liście oraz młode pędy, gdzie przyczepiają się i żerują; przed opadnięciem liści wracają na pędy, by przezimować. Objawy porażenia to osłabiony wzrost i zamieranie gałązek przy silnej inwazji, lepka, błyszcząca spadź na liściach i pod rośliną, czarny nalot sadzaka utrudniający fotosyntezę oraz liczne mrówki żerujące na spadzi. Larwy i samice skupiają się w rozwidleniach gałązek, na spodach pędów, u nasady liści oraz wzdłuż nerwów i ogonków liściowych.

Drobne (2–10 mm), wydłużone pluskwiaki, zwykle zielonkawe lub żółtawe, które przy potrąceniu zwinnie skaczą i uciekają bokiem po liściu. Wysysają sok głównie ze spodu liści, powodując drobne jasne cętkowanie, przebarwienia i marmurkowatość blaszki. Wiele gatunków to wektory fitoplazm i wirusów, przez co szkody bywają groźniejsze niż samo żerowanie. Żerują na bylinach, warzywach, winorośli i roślinach ozdobnych. Ciało jest klinowate, ku tyłowi zwężone, a skrzydła w spoczynku złożone dachówkowato nad odwłokiem; charakterystyczny ukośny, boczny bieg i zdolność do dalekich skoków dały grupie polską nazwę. Larwy (nimfy) są bezskrzydłe, jaśniejsze i drobniejsze od dorosłych, trzymają się spodu liści i również przemieszczają się bokiem; przechodzą przez kilka wylinek, a pozostawione przez nie białe, przezroczyste wylinki przyklejone do spodu blaszki są jednym z pewniejszych znaków obecności skoczków. Objawy żerowania wynikają z opróżniania komórek miękiszu: powstaje najpierw drobne, jasne nakrapianie, które zlewa się w marmurkowe rozjaśnienia, a u części gatunków (np. skoczków z rodzaju Empoasca) dochodzi do brzeżnego żółknięcia, brązowienia i podwijania liści, zwanego oparzeliną skoczkową (ang. hopperburn). W odróżnieniu od mszyc skoczki zwykle nie oblepiają rośliny obfitą rosą miodową, dlatego czernie sadzakowe pojawiają się przy nich rzadko. Jaja składane są pojedynczo w nacięcia tkanki — w nerwy, ogonki liściowe lub młode pędy; wiele gatunków zimuje w postaci jaj, część jako dorosłe w ściółce lub na roślinach zimozielonych, a w sezonie rozwija się od jednego do kilku pokoleń. Największe znaczenie ma jednak rola wektorów: skoczki przenoszą m.in. fitoplazmy (żółtaczki typu astrowego — przenoszone przez skoczki z rodzaju Macrosteles, a na winorośli złotą żółtaczkę, flavescence dorée, przenoszoną przez skoczka Scaphoideus titanus) oraz wirusy, przez co nawet niewielka populacja bywa groźna w uprawach wrażliwych na te choroby.