Cebula zwyczajna

Żółte lub kanciaste (ograniczone nerwami) plamy na wierzchu liści, którym od spodu odpowiada szarofioletowy lub brązowy nalot zarodników. Różni się od mączniaka prawdziwego, którego biały nalot jest na wierzchu liści. Rozwija się w wilgoci i chłodne noce; groźny dla ogórków, cebuli i winorośli. Plamy są początkowo jasnozielone lub żółknące, a ich kanciasty, mozaikowy kształt bierze się stąd, że rozwój patogenu zatrzymują większe nerwy liścia. Delikatny, kożuchowaty nalot od spodu (stąd nazwa „mączniak”) to zarodnikowanie lęgniowca — najlepiej widoczny rano lub po okresie wysokiej wilgotności powietrza. Z czasem plamy brązowieją, zasychają i zlewają się, liść zamiera przedwcześnie, co osłabia całą roślinę i obniża plon. Choroba jest silnie wyspecjalizowana wobec żywiciela: ogórki i dynie poraża Pseudoperonospora cubensis, cebulę Peronospora destructor, winorośl Plasmopara viticola, a sałatę Bremia lactucae — dlatego porażenie jednego gatunku zwykle nie przenosi się na niespokrewnione uprawy.

Porażone mięsiste organy — cebule, bulwy, korzenie spichrzowe i soczyste łodygi — gniją na mokro, przechodząc w śluzowatą, wodnistą, miękką masę o charakterystycznym, nieprzyjemnym, gnilnym zapachu. Tkanka rozpada się, a skórka często pozostaje jako cienki worek wypełniony rozłożonym miąższem. Choroba szybko postępuje w cieple i przy wysokiej wilgotności, zwłaszcza w przechowalni; dotyka cebuli, czosnku, tulipana, narcyza, hiacynta i warzyw korzeniowych. Pierwszym objawem są drobne, przejrzyste, jakby przesiąknięte wodą plamy, które szybko brązowieją i miękną; w miejscu porażenia miąższ ulega maceracji — bakterie rozkładają substancje sklejające ściany komórkowe, przez co tkanka traci spoistość i rozpływa się w kremowo-brązową breję. Na przekroju granica między tkanką zdrową a chorą jest wodnista i nieostra, a z uszkodzenia często sączy się mętny, śluzowaty wyciek. W cebulach i szyjce roślin cebulowych porażenie zaczyna się zwykle od góry lub od rany i schodzi w głąb, dając miękką, śliską „szyję”; u ziemniaka mokra zgnilizna bulb łączy się z czarną nogą — czerniejącą, gnijącą podstawą pędu. Sama bakteria nie tworzy grzybni ani widocznego nalotu — to odróżnia ją od gnicia grzybowego — a intensywny fetor bierze się z wtórnego rozkładu przez inne drobnoustroje. Objawy postępują najszybciej przy temperaturze powyżej około 20°C, słabej wentylacji i obecności filmu wody na powierzchni organów.

Bardzo drobne (1–2 mm), smukłe i wydłużone owady o strzępiastych (frędzlastych) skrzydłach, barwy żółtej, brązowej lub czarnej; larwy jasnożółte i bezskrzydłe. Wysysają sok z komórek liści, płatków i pąków. Objawy: srebrzyste lub srebrzystoszare smugi i plamy na liściach, drobne czarne kropki odchodów oraz deformacje i zniekształcenia młodych liści, pąków i kwiatów. Szczególnie groźne pod osłonami i na roślinach doniczkowych; niektóre gatunki przenoszą wirusy roślin. Srebrzysty połysk powstaje wtedy, gdy szkodnik wyssie zawartość komórek skórki — puste, wypełnione powietrzem komórki odbijają światło jak metaliczne smugi; towarzyszą im lśniące czarne kropki odchodów, które odróżniają żerowanie wciornastków od większości innych szkodników ssących. Aparat gębowy jest kłująco-ssący i asymetryczny (tylko jedna żuwaczka), więc owad najpierw drapie tkankę, a potem wysysa wypływający sok. Na kwiatach żerowanie daje białe lub brunatne przebarwienia i deformacje płatków — dotkliwe na różach, chryzantemach, storczykach i cyklamenach. Cykl rozwojowy jest krótki i w ciepłych warunkach pokolenia zachodzą na siebie: samice składają jaja wkłute w tkankę rośliny, larwy (dwa stadia) żerują na liściach, po czym spadają do gleby lub ściółki, gdzie przechodzą przez nieruchliwe stadia przedpoczwarki i poczwarki. Do najgroźniejszych należą wciornastek zachodni (Frankliniella occidentalis) — kluczowy szkodnik szklarniowy i wektor tospowirusów (m.in. brązowej plamistości pomidora, TSWV) — oraz wciornastek tytoniowiec (Thrips tabaci). Wirusy pobierają wyłącznie larwy, a przenoszą je dorosłe, dlatego ograniczanie larw zmniejsza też ryzyko infekcji wirusowych.

Niepozorna, popielatoszara mucha długości 6–7 mm, z wyglądu przypominająca drobną muchę domową; szkody wyrządzają jej larwy — beznogie, białe, błyszczące czerwie długości do 8 mm. Larwy wgryzają się w cebule oraz w podstawę pędu i drążą w nich chodniki, przez co rośliny żółkną, więdną, a porażone cebule gniją i wtórnie zakażają się bakteriami. Żeruje na cebuli, czosnku, porze i szalotce; w ciągu sezonu rozwijają się zwykle dwa–trzy pokolenia, a pierwsze, wiosenne, atakuje najmłodsze siewki i jest najgroźniejsze. Śmietka zimuje w glebie w postaci bobówki (beczułkowatej, brunatnej poczwarki) na głębokości kilku centymetrów, najczęściej w miejscu zeszłorocznej uprawy cebulowej. Lot pierwszego pokolenia zaczyna się zwykle na przełomie kwietnia i maja i tradycyjnie sygnalizowany jest kwitnieniem mniszka i wczesnych drzew owocowych; samice składają wtedy drobne, białe, podłużne jaja pojedynczo lub w grupkach u nasady roślin oraz w szczelinach gleby tuż przy szyjce cebuli. Wylęgłe larwy wędrują w dół i wgryzają się w piętkę oraz mięsistą część cebuli. Na zagonie porażenie rozpoznaje się po postępującym żółknięciu i zasychaniu najstarszych liści szczypioru, więdnięciu całych roślin oraz tym, że chore rośliny bardzo łatwo daje się wyciągnąć z ziemi — w rozciętej cebuli i u podstawy pędu widoczne są chodniki i białe larwy. Uszkodzona tkanka szybko przechodzi w mokrą, cuchnącą zgniliznę bakteryjną, przez co jedna larwa potrafi zniszczyć całą cebulę, a ognisko rozszerza się na sąsiednie rośliny w rzędzie. Kolejne pokolenia (letnie i późnoletnie) uszkadzają już zawiązane cebule, obniżając ich zdolność przechowalniczą.